بی سکون

با خاتمی خداحافظی نمی کنیم

گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد

گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید

1. خاتمی رفت. خاتمی نرفت که فراموشمان شود یا که فراموشمان کند. خاتمی رفت که سرمایهمان بماند، که برای آیندگان باقی بماند. ما عادت کردهایم به انحصارطلبی، به اینکه هرچه هست را مال خودمان بدانیم، بی اندیشهی دیگران، دیگرانی که هستند و دیگرانی که شاید الان نباشند ولی در آینده خواهند آمد. بی اندیشهی دیگران عادت کردهایم به خرج کردن، خرج کردن و پایان بخشیدن به سرمایههایمان. خاتمی رفت تا سرمایهی ما و آیندگان باشد.

راست میگوید محمدعلی ابطحی که «شوک حاصل از کنارهگیری آقای خاتمی خیلی فراتر از تصور بود.» خیلیها که هنوز هم باورشان نشده با بهت از هم میپرسند «یعنی خاتمی واقعا کنار رفت؟» و البته خیلیها را هم شوک به هم ریخته که حق به جانب میگویند «از اول مشخص بود نمیماند، پشت پرده برنامهها ریخته شده بوده حتما». حال ما هرچه بگوییم و هرطور که میخواهیم فکر کنیم، حقیقت یکسان است: «سید»مان از بازی انتخابات کناره گرفته و اکنون خاتمی دیگر قرار نیست برایمان رئیسجمهور باشد.

2. جامعهمان حال غریبی دارد. بیکاری بیداد میکند. دانش آموختگان در حوزههای تحصیلی خود مشغول به کار نیستند. خرج و برج مردم با هم نمیخواند. خانهدار شدن، رویایی شده است با نمک. ازدواج منوط به سپری کردن هفت خوان است. آمار مهاجرت (فرار مغزها) تکاندهنده است. نشریات به راحتی لغو مجوز میشوند. کتابها از انتشار بازمیمانند. سرمایهی اجتماعی رو به کاهش است. مردم کم اعتماد شدهاند. شور جمعی در مراسمهای ملی و مذهبیمان به نسبت گذشته کاهش یافته است. دانشگاهها مولد نیستند. مردم حساسیت نشان نمیدهند به اتفاقات محیطی.
اینها و خیلی چیزهای دیگر مسائلی هستند که ما، نسلی که آینده کشور را خواهد ساخت، باید برای حلشان تلاش کند. دولت ابزاری است که ما از او توقع خواهیم داشت تا به عنوان نمایندهمان به ساماندهی بخشی از این مسائل بپردازد. رئیسجمهوری که خرداد 88 انتخاب خواهد شد تنها بخشی از مسیر توسعه کشور را به همراهی دولت طی خواهد کرد. طی کردن عمدهی مسیر همچنان به عهدهی خود ما، به عهدهی جامعهی مدنی است.

حالا خاتمی تصمیم گرفته است تا نیاید. نباید با او خداحافظی کنیم. تنها دیگر نمیتوانیم از او انتظاراتی را داشته باشیم که از یک رئیسجمهور داریم. چه خوب که نباید انتظارتمان از خاتمی همانند انتظاراتمان از یک رئیسجمهور باشد. چرا که آن وقت نه تنها سرمایهمان را خرج میکردیم بلکه موجب هدر رفتن آن نیز میشدیم. انتظاری فراتر از خاتمی باید داشت. حالا که قرار نیست رئیس جمهور باشد کاش بپذیرد که معلم جمهور باشد.

3. وقتی جهت دعوت از خاتمی برای حضور در انتخابات در دانشگاه شریف امضا جمعآوری میشد، عمدهی کسانی که موافق بودند و تعداد زیادی از مخالفان دلشان برای خاتمی میسوخت. برای دشواریهایی که در راهش خواهد بود و کارکشنیها و ... . سفرهای استانی خاتمی هم نشان داد وی هنوز از پشتوانهی قوی در میان مردم برخوردار است.
قوت یافتن جامعهی مدنی کمک شایانی به توسعهی کشور خواهد نمود. جامعهی مدنی را نمیتوان از بالا و از دل دولت و حاکمیت طراحی کرد و ساخت. خاتمی قرار نیست رئیسجمهور باشد. خاتمی از مردم است و مورد اعتماد و علاقهی ایشان. کاش برای بازسازی جامعهی مدنی کشور دست به کار شود. کاش این «کاشهایمان» را جدی بگیرد.

|+| نوشته شده توسط آرش به تاریخ جمعه سی ام اسفند 1387 و ساعت 19:4